Bugün, şarkılarıyla yalnızca kulaklarımıza değil, yaşanmışlıklarımızın tam ortasına seslenen bir müzisyeni, Sarp Kaya’yı konuk ettik. Cihangir’in o meşhur Adile Naşit Sokağı’ndaki Nostalji Antik’in huzurlu atmosferinde, müziğin bir terapi, bir itiraf ve bir nefes olma yolculuğunu onun samimi anlatımından dinledik. “Herkese merhaba, ben Eylül Aşkın,” diyerek başladığımız bu sohbette, Sarp Kaya çocukluk anılarından konservatuvar koridorlarına, ilk heyecanından bugünkü olgun üretim sürecine uzanan içten bir yol haritası çizdi.
“Ancak Radyo Yanımdayken Susarmışım”: Müziğin Sakinleştirici Dokunuşu
Sarp Kaya’nın müzikle ilişkisi, geleneksel bir keşif hikayesinden ziyade, adeta bir yaşam desteği olarak başlamış. Kendisi, çocukluğunda “çok yaramaz” bir tip olduğunu itiraf ederek, annesinin onu sakinleştirmek için bulduğu yöntemi şu sözlerle anlatıyor: “İşte annem filan beni işte temizlik yapmak için… bu demir pencereler vesaire var ya onları falan bağlayıp hani dışarıyı göreyim diye… Öyle bağlayıp beni sustururmuş. Yani benim durma yöntemim ya oradan dışarı izleyeceğim ya da radyo açıp yanıma koyarlarmış. Susar. Anca o zaman uyuyormuşum.” Buradaki bağlantı net: Müzik, onun için bir sakinleşme aracı, huzur bulduğu bir limandı. Ebru Gündeş ve Tarkan kasetleri, o dönemden beri sakladığı hazineleri arasında. Bu erken temas, profesyonel bir karardan önce, ruhunun bu sanatla besleneceğine dair içgüdüsel bir anlaşmaydı sanki.
Konservatuvar İkilemi: Disiplin mi, Duygu mu?
Gaziantep Üniversitesi Devlet Konservatuvarı mezunu olan Kaya, pop müzik camiasında böyle bir eğitimi nasıl konumlandırdığı sorusuna dengeli ve düşündürücü bir yanıt veriyor. Teknik alt yapının, enstrüman ve sahne hakimiyetinin paha biçilmez bir avantaj olduğunu vurgularken, bir şarkı yazarı ve yorumcu olarak belli bir dezavantajı da göz ardı etmiyor. Konservatuvardaki “adalı okuma” veya “TRT usulü” diye tabir edilen saf ve disiplinli teknik eğitimin, pop müziğin gerektirdiği doğal, kırık ve dinleyiciyi hemen içine alan o duygusal tınıları bazen bastırabildiğini düşünüyor. “O sesin kırılma şeyini yapamıyorsun mesela konservatuvarda. Neden? Çünkü adalı okumak zorundasın,” diyerek bu ikilemi özetliyor. Ona göre, hissiyatın saf halini aktarmak, mükemmeliyetçi teknik kurallardan bazen daha değerli olabiliyor. Yine de, son dönemde yaptığı bir Türk Sanat Müziği cover’ı gibi projelerde bu altyapının ne kadar kıymetli olduğunun altını çizmeden de geçmiyor.
“İki Kadeh Bir Ayrılık”: Bir Buhranın Samimi Çığlığı
Son çıkışı ve büyük beğeni toplayan “İki Kadeh Bir Ayrılık”, Sarp Kaya’nın yaratım sürecinin özünü yansıtıyor. Şarkı, Bodrum’da geçirdiği zorlu, buhranlı bir dönemin ürünü. Bir anda, içinde biriken her şey kelimelere ve müziğe dönüşmüş. “Bir efkar bastı beni. Gitar elime aldım ve bu şarkı çıktı. Hakikaten de o buhrandaydım yani. İşte attım iki kadehi, yaktım bir sigara, düşündüm ölmeydi falan,” diyerek o anki ruh halini tüm çıplaklığıyla paylaşıyor. Sözlerdeki “Unuttun dönmeyi be” gibi günlük hayattan, dostane bir serzenişi alıp şarkıya yerleştirmesi, dinleyicide anında bir karşılık bulmuş. Ona göre şarkının başarısının altında yatan en büyük etken, bu samimiyet. Klibi de bu doğallığı yansıtacak şekilde, hikayeli bir anlatımdan ziyade canlı performans havasında çekmiş olmaları da aynı düşüncenin ürünü.
Üretmek, Paylaşmaktan Daha Derin Bir Haz
Sarp Kaya için en büyük manevi tatmin, sahne ışıkları altında değil, stüdyonun loş ışıklarında, bir şeyler üretirken geliyor. “Bayılıyorum orada olmaya. Sahnede şarkı söylemek bambaşka bir ona da bayılıyorum ama üretmek bambaşka bir şey,” diyor. Onun için esas kalıcı olan, bir dinleyicinin çalma listesine girmek ve o kişinin hayatında bir anlam taşımak. Sahneyi bir ilüzyon, şarkıyı ise nesiller boyu aktarılabilen bir miras olarak görüyor. Bu nedenle en büyük hayali, Sezen Aksu gibi zamana meydan okuyan eserler bırakabilmek ve hatta onunla bir şarkıda buluşabilmek. “Hayalim tabii ki ya onun bir sıfır şarkısını hiç okunmamış bir duygusunu seslendirebilmek,” diyerek bu saygı ve hayranlığını dile getiriyor.
2026: “Yakarım Şu Cihanı” ile Başlayan Yoğun Bir Yıl
Sarp Kaya, yeni yıla enerjik ve üretken bir tempo ile girmeye hazırlanıyor. 2026’nın ilk haftasından itibaren dinleyicilerini yeni single’ı “Yakarım Şu Cihanı” ile selamlayacak. Bu şarkıyı, kendisinin ve ekibinin büyük bir heyecanla beklediğini belirtiyor. Yıl boyunca, ortalama 1-1.5 aylık aralıklarla, sürekli yeni şarkılar çıkarmayı ve nihayetinde uzun zamandır üzerinde çalıştığı, belirli bir konsept etrafında şekillenen bir albüm projesini hayata geçirmeyi hedefliyor. Tüm bu süreçleri, Aykut Gürel gibi ustadan aldığı “Yapıyorsun oğlum zaten sen” iltifatıyla motive olarak ve kendi prodüksiyon şirketi 779 çatısı altında, sevdiği insanlardan oluşan bir ekiple yürütüyor olmaktan büyük mutluluk duyduğunu vurguluyor.
